من یه کلاس ورزشی دارم که بچه ها رو تمرین میدم، معمولا سعی میکنم همه بچه ها رو تحویل خانواده شون بدم و بعد خودم برم، اون روز به پسره که یه نوجوان ۱۴ - ۱۵ ساله است میگم چرا پیاده نمیری خونه تون که نزدیکه
در جواب بهم گفت، آیفونم ممکنه بزنن!
گفت آیفون من ۲۰۰ میلیونه، بدون اینکه چیزی بگم گفت تازه مال من ارزونه، گفت واسه دوستش که از قضا اون روز نیومده بود گفت آیفون ۱۷ پومکسه بالای ۴۰۰ میلیونه!
اونجا هیچی بهش نگفتم، هر چند بعدا باید روشون کار کنم ولی واقعا برام سوال شد چرا باید یه نفری آرزو و علاقه داشتن که آیفون داشته باشه!؟؟؟
مگه از گوشی های دیگه چیکار نمیتونیم بکشیم که آیفون میتونه !!!
شاید بگید بین ۲۰۶ و لندکروز فرقی نیست ولی حداقل برای منی که جفتشم یا داشتم یا میتونستم داشته باشم درسته کیفیت شون قابل مقایسه نیست ولی کیفیتشون تناسبی با اختلاف قیمتشون نداره!
ولی من حرفم کیفیت نیست، حسرت و آرزوی داشتن همچون چیزی چرا باید تو دل خیلی ها باشه ، بزرگ و کوجیکم نداره؟؟
چرا بعضیا برای خودشون کلاس میدونن ایفون داشته باشن؟؟؟
چون برنده!
تازه خیلی از این آیفونها تو ایران رجیستر نمیشن و نمیشه روشون سیمکارت گذاشت، ولی با این وجود مردم میخرن! یعنی یه استفاده معمول که تماس هست رو با برخی شون نمیشه داشت. به علاوه دردسرای دیگه مثل اینکه نمیشه موزیک رو غیرآنلاین پخش کرد، برنامه های داخلی یا غیر از اپل استور روش نصب نمیشه و.. دیدم طرف یه گوشی سامسونگ داره واسه تماس گرفتن، یه آیفونم داره واسه کلاس گذاشتن! هرجوری حساب کنیم خریدش عقلانی نیست. مگر واسه کسی که مثلا بخواد از دوربینش استفاده حرفهای و کاری بکنه که تازه اونم به نظر شخصی خودم دوربین سامسونگ حرف بیشتری برای گفتن داره فقط آیفون خیلی حرفش زیاده.
این آرزوها از کمبودهای درونی میاد. از گم کردن معنای زندگی. وقتی کسی کمبودی تو فکر و شخصیتش داشته باشه سعی می کنه با این مسائل پرش کنه تا چیزی برای عرضه داشته باشه. کلا هر نوع کلاس گذاشتنی از پوچی درون میاد. وگرنه کجاش عقلانیه؟